सत्तेच्या उबेत बसलेल्यांनो, 'टायर'च्या ओझ्याखाली दबलेलं हे वास्तव दिसतंय का?

 

सत्तेच्या उबेत बसलेल्यांनो, 'टायर'च्या ओझ्याखाली दबलेलं हे वास्तव दिसतंय का?

आज सोशल मीडियावर विकासाच्या गप्पांचा पाऊस पडतोय. 'डिजिटल इंडिया', 'बुलेट ट्रेन' आणि 'फाइव्ह ट्रिलियन इकॉनॉमी'च्या घोषणांचे ढोल इतक्या जोरात वाजवले जात आहेत की, त्या गोंगाटात एका गरीब कष्टकरी महिलेच्या अनवाणी पावलांचा आवाज कुणाला ऐकूच येईनासा झालाय.

लोकमतमध्ये प्रसिद्ध झालेलं हे चित्र केवळ एक बातमी नाही, तर या देशाच्या व्यवस्थेवर पडलेली एक मोठी चपराक आहे.

पोटासाठीची ही जीवघेणी कसरत!

चित्रात दिसणारी ती महिला डोक्यावर दोन-दोन टायर आणि हातात एक मोठा टायर घेऊन रस्त्यावरून चालतेय. तिच्या अंगावर धड कपडे नाहीत आणि सर्वात भयानक म्हणजे या रखरखत्या उन्हात तिच्या पायात साधी चप्पलही नाही. वाय. पी. पोवारनगर परिसरातलं हे दृश्य पाहून काळजात चर्र होतं. पण हे शल्य फक्त सर्वसामान्यांनाच का वाटावं?

राजकारण्यांनो, तुमच्या खुर्च्या या ओझ्यापेक्षा जड आहेत का?

निवडणुका आल्या की गरिबांच्या वस्तीत हात जोडून फिरणाऱ्या पुढाऱ्यांनो, एकदा हे चित्र नीट झूम करून बघा.

• तुमच्या भाषणातला 'विकास' या महिलेच्या उंबरठ्यापर्यंत का पोहोचला नाही?

• तिच्या पायात चप्पल नसावी इतकी गरिबी आजही या राज्यात का शिल्लक आहे?

• योजनांचे कोट्यवधी रुपये कागदावरच जिरतात की तुमच्या खिशात?

पोटाची खळगी भरण्यासाठी एका स्त्रीला इतकी अघोरी कसरत करावी लागते, हे कोणत्याही सुसंस्कृत समाजासाठी लाजिरवाणं आहे. तुम्ही एसी गाड्यांतून फिरता, अलिशान बंगल्यात राहता, पण ज्यांच्या मतांवर तुम्ही तिथे बसलात, त्या कष्टकऱ्यांच्या नशिबी मात्र आजही उन्हात जळणारी अनवाणी पावलं आणि टायरचं ओझं आहे.

आता तरी जागे व्हा!

ही केवळ एका महिलेची कथा नाही, तर समाजातील त्या मोठ्या वर्गाचं वास्तव आहे जे रोज मरण सोसून जगतात. राजकारण्यांना फक्त सत्तेची ऊब हवी आहे, पण सामान्य माणसाच्या पोटातील आग विझवण्यासाठी त्यांच्याकडे कोणतीही ठोस कृती नाही.

सत्तेचा माज उतरवायचा असेल, तर या अनवाणी पावलांनी चालणाऱ्या कष्टकऱ्यांच्या प्रश्नांना धार द्यावी लागेल. जोपर्यंत व्यवस्थेला 'टायर' उचलणाऱ्या या हातांची ताकद समजत नाही, तोपर्यंत हा तथाकथित विकास म्हणजे निव्वळ धूळफेक आहे.

फोटो सौजन्य: नसीर अत्तार (लोकमत)